چرا سیاسیون کرد فعال هستند و ما نه ؟

کمپین فعالین بلوچ . slideshow, مقالات 130 بدون نظر

نگاهی به پیگیری مطالبات مدنی سیاسیون کرد و بلوچ

دکتر امان الله تمنده رو

“کردستان از روحانی انتظار دارد”. این جمله، تیتر انتخابی روزنامه “قانون” امروز برای مصاحبه با دکتر جلال جلالی زاده رییس ستاد تبلیغات انتخاباتی دکتر روحانی در استان کردستان است. کردستان پس از سیستان و بلوچستان، استان پیشتاز رای دهنده به رییس جمهور در انتخابات ۲۸ اردیبهشت بود. پس از مشخص شدن نتیجه انتخابات فعالین سیاسی کرد و در راس آنان رییس ستاد روحانی بیشترین مصاحبه با روزنامه ها، سخنرانی در مجامع و مطالبه حقوق مردم کردستان را از دولت داشته است. آنان از حق مردم اهلسنت کرد  در داشتن سهم بیشترازمناصب دولتی، امکانات بیشتر برای توسعه استان، حل مشکل کولبران و محرومیت زدایی از استانشان سخن می گویند. مقاله می نویسند، در شبکه های اجتماعی بحث و گفتگو می کنند و در دیدار با مسوولان دولت حقوقشان را مطالبه می کنند. اگر هم لازم باشد همه پرسی استقلال کردستان عراق را به رخ مسوولان کشورمی کشند تا بگویند بی توجهی به کردها در دولت همسایه چه تبعاتی بهمراه داشته است. آنها از دولت استاندار و سفیر و معاون وزیر اهلسنت و کرد می خواهند. چیزی که حقشان است.

اما در استان ما این شور و حال مشاهده نمی شود. با اینکه رای اول را داده ایم و کمترین مناصب را دردولت داریم نه ازمصاحبه ها و پیگیری های روسای ستاد روحانی دراستان و شهرستانها خبری هست، نه در قالب احزاب و تشکل های سیاسی پیگیر مطالباتمان هستیم. نه انتظار داریم یک بلوچ اهلسنت استاندار یا سفیر یا رییس سازمانی در پایتخت شود. نمیدانم شاید از فرط بی توجهی، اعتماد به نفسمان را از دست داده ایم. مناصب بزرگ را درحد خود نمی دانیم. یا میدانیم که نمی دهند و مطالبه نمی کنیم یا همان مناصب کوچک را نداده اند که خواهان سهم بیشتری نباشیم! شاید عیب از خودمان است. بیش از اندازه محافظه کار هستیم. در سایه نشسته و منتظریم پستی، مدیریتی، چیزی به ما پیشنهاد بشود و اگر حرفی از حقوق مردم، عقب ماندگیها و محرومیتها بزنیم آن پست را به ما ندهند یا درتایید صلاحیتمان مشکل پیدا کنیم! همه چیز را سپرده ایم به یک نهاد مذهبی و اگر آن نهاد نتوانست کاری بکند غر بزنیم و این و آن را مقصر جلوه دهیم.

روی سخنم بیشتر با فعالین سیاسی و تحصیلکردگان بلوچ است. عزیزان، حق گرفتنی است و هر گرفتنی مطالبه ای می خواهد. دو کلمه بنویسیم. با دو روزنامه مصاحبه کنیم. به بخشدار شدن در دار قوزآباد و فرماندار شدن درعلی آباد کتول راضی نشویم. مطالبه اعتبارات چند صد میلیاردی برای دوبانده شدن جاده هایمان بکنیم تا چند خانواده مان یکجا درتصادفات جاده های باریک و غیر استاندارد کشته و سوخته نشوند. مطالبه احداث کارخانجات بزرگ صنعتی، خودرو سازی، مجتمع های کشت و صنعت، اکتشاف و فرآوری معادن، کارخانجات فرآوری و بسته بندی خرما، منطقه آزاد “سیستان” و دیگر طرح های تولیدی و اشتغالزا را از دولت بکنیم.

برای داشتن سهم بیشتر در حاکمیت، پستها و مسوولیتهای بزرگ بخواهیم. باور کنید بلوچ لیاقت آنرا دارد که وزیر و سفیر، استاندر و سرهنگ و سردار شود چرا که ایرانی است و میهن پرست. درطول تاریخ به خاک و کشورش خیانت نکرده است و در روزگاری که دولت مرکزی هیچ اعمال حاکمیتی بر منطقه نداشته ازاین آب و خاک محافظت کرده است. حمل ها، جما خان ها و خلیل خان ها را فدای ایران کرده است و حق دارد چون دیگرایرانیها دروطنش سربلند و با شرافت زندگی کند. از راه بدوکی و گازوییل کشی و خلاف نان نخورد و تا یک درجه دار پلیس ببیند از ترس پا به فرار نگذارد و خود و دیگران را به کشتن ندهد. دوستان باورکنید هیچ کس را برای مطالبه مدنی حقوق و خواسته هایش مواخذه نمی کنند. صدایمان را کمی بلند تر کنیم. ما فقط یکبار به دنیا می آییم و یکبار می میریم چه شب را به صبح برسانیم و کاری به امور مسلمین نداشته باشیم! به امید پستی و نامی و نانی…چه در حد توانمان برای مطالبه حقوق مردم و محرومین صدایمان را بلند کنیم و قلم بدست بگیریم. و بدانیم که ” ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم”.

دکتر امان الله تمندرو

دیدگاهتان را بنویسید